Σπονδυλοδεσία

σπονδυλοδεσία

Η σπονδυλοδεσία είναι χειρουργική επέμβαση, κατά την οποία καταργείται η κίνηση μεταξύ δύο ή και περισσότερων παρακείμενων σπονδύλων και δημιουργείται μια συμπαγής ένωσή τους. Η διαδικασία αυτή γίνεται με τη χρήση βιδών, ράβδων, πλακών, κλωβών και άλλων εμφυτεύσιμων υλικών, και σχεδόν πάντα, με την τοποθέτηση οστικού μοσχεύματος μεταξύ των σπονδύλων. Τα δε μοσχεύματα μπορεί να είναι αυτόλογα (λαμβάνονται δηλαδή από τον ίδιο τον ασθενή) ή ετερόλογα (λαμβάνονται από τράπεζα μοσχευμάτων).

Τα εμφυτεύσιμα αυτά υλικά λειτουργούν ως ένας τεχνητός «νάρθηκας», για να κρατούνται οι σπόνδυλοι ενωμένοι και να μην υπάρχει μεταξύ τους κίνηση. Την ίδια στιγμή, το οστικό μόσχευμα επιδρά με τα οστά των σπονδύλων και συμβάλλει στη διαδικασία της οστεοποίησης, της δημιουργίας δηλαδή ενός ενιαίου σπονδύλου στη θέση των δύο ή περισσότερων που υπήρχαν πριν. Όταν οι σπόνδυλοι έχουν ενωθεί, οι ασθενείς μπορούν να επιλέξουν αν θα αφαιρέσουν τα εμφυτεύσιμα υλικά ή όχι. Επειδή η αφαίρεση απαιτεί νέο χειρουργείο, η συνήθης πρακτική είναι αυτά να παραμένουν.

 

Αίτια

 

Οι περιπτώσεις που κάποιος χρειάζεται να προχωρήσει σε χειρουργική επέμβαση σπονδυλοδεσίας ποικίλλουν τόσο ανάλογα με το σημείο της σπονδυλικής στήλης όσο και ανάλογα με τη σοβαρότητα της πάθησης. Σε γενικές γραμμές πάντως, οι γιατροί συνιστούν χειρουργείο σε περιπτώσεις:

 

  • σκολίωσης
  • σπονδυλικής στένωσης
  • σπονδυλολίσθησης
  • σπονδυλοαρθρίτιδας
  • αστάθειας της σπονδυλικής στήλης
  • καταγμάτων των σπονδύλων
  • καταστροφής σπονδύλου εξαιτίας όγκου (μεταστατικού ή μη)
  • βλάβης του νωτιαίου μυελού
  • βλάβης των παρακείμενων νεύρων

 

Θεραπεία

 

Όταν αναφερόμαστε σε θεραπεία της σπονδυλοδεσίας, στην ουσία, εννοούμε τη μετεγχειρητική αποκατάσταση. Η ίδια η φύση της επέμβασης και το σημείο (σπονδυλική στήλη) μπορούν να προκαλέσουν στον ασθενή μεγαλύτερη δυσφορία σε σχέση με άλλες παρόμοιες επεμβάσεις. Μετά την επέμβαση ο ασθενής παραμένει στο νοσοκομείο για λίγες ημέρες και στη συνέχεια μεταφέρεται στην οικεία του. Καθ’ όλη τη διάρκεια της αποθεραπείας τού χορηγείται φαρμακευτική αγωγή για την αντιμετώπιση του πόνου και πιθανότατα ή χρήση κηδεμόνα αυχένος ή οσφύος.

Η οστική επούλωση αρχίζει να λαμβάνει χώρα μετά από 1,2-2 μήνες μετά την επέμβαση, ενώ οστεοποίηση σε ικανοποιητικό βαθμό έχουμε σε διάστημα περίπου 4 μηνών μετά την επέμβαση.

Παράλληλα, είναι απαραίτητο ο ασθενής να ακολουθήσει και ένα κατάλληλο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας προκειμένου να έχει σταδιακή βελτίωση της λειτουργικότητας, μείωση του χρόνιου πόνου και επανάκτηση της ικανότητας κίνησης. Ένα πρόγραμμα φυσικοθεραπείας μπορεί να περιλαμβάνει:

 

  • ασκήσεις stretching, νωρίς μετεγχειρητικά
  • ασκήσεις ενδυνάμωσης της μέσης
  • ασκήσεις σταθεροποίησης
  • ασκήσεις καρδιαγγειακής βελτίωσης
  • ειδικές ασκήσεις που θα βοηθήσουν τον ασθενή να επανέλθει στην εργασία του

Κλείστε ραντεβού ή εκδηλώστε ενδιαφέρον για επικοινωνία